سلفی پژوهی

بسم الله الرحمن الرحیم

نقد و بررسی کتاب "آیه تطهیر و ارتباط آن با عصمت" نوشته دکتر طه بن حامد الدیلمی

ترجمه اسحاق دبیری

(4)

در آیه ای که نویسنده جزء آیات محکم ارائه کرده است:

وَ أَقِيمُواْ الصَّلَوةَ وَ ءَاتُواْ الزَّكَوةَ وَ ارْكَعُواْ مَعَ الرَّاكِعِين‏ (البقره: 43). «و نماز را بپا داريد، و زكات را بپردازيد، و همراه ركوع كنندگان ركوع كنيد (و نماز را با جماعت بگزاريد)». حدا مشخص و معلوم سخن می گوید.

جواب ما: خدا در این آیه فرموده وَ أَقِيمُواْ الصَّلَوةَ وَ ءَاتُواْ الزَّكَوةَ ولی روشن نکرده صلوه چیست و همچنین نوع عمل و حرکات و... را هم پیامبر بیان کردند بدون آنکه در قرآن باشد

نویسنده ادعا کرده است: ما به یاری خداوند در این کتابچه به صورت علمی به بررسی این آیه می‌پردازیم.

جواب: قطعا این روش علمی نبود مثلا:

1: مطلبی از امیرالمومنین آورده برای آن مدرکی بیان نکرده و این کار علمی نیست

2: گفته است که تنها قرآن منبع هدایت است در صورتی که خود قرآن دیگرانی را هم منبع هدایت معرفی کرده که این نویسنده اشاره ای به آنها نکرده پس روش ایشان غیر علمی بوده است

3: نویسنده ادعا کرده: نامگذاری این قسمت از آیه به آیة تطهیر فریب و دروغ است، چون این آیه‌ای کامل نیست بلکه بخشی از یک آیه می‌باشد.

جواب: این غیر خردمندانه است که بگوئیم نام گذاری یک آیه وقتی صحیح است که از اول تا به آخر آیه حول موضوع نامگذاری صحبت شده باشد.

مثلا در سوره نمل که شامل 93 آیه است بخاطر دو بار تکرار النمل در آیه 18 نام سوره النمل گذارده شده است و یا در سوره بقره که شامل 286 آیه می باشد 5 بار نام بقره در آن آمده است پس این اشکال نویسنده نا بخردانه است و این در حالی است که در آیه تطهیر در یک آیه هم از تطهیر سخن آمده و هم از مشتقاتش آن (یطهرکم).

پس این اشکال نویسنده نیز غیر علمی است.

4: نویسنده می گوید: به هر حال شیعیان معتقدند که تطهیر (پاک کردن) و زدودن پلیدی به معنای معصوم بودن از اشتباه و گناه است؛ از این‌رو اهل بیت از گناه و اشتباه معصوم‌اند.

جواب: ما به استناد فقط این آیه نمیگوئیم ائمه معصوم هستند بلکه این آیه را موید عقل و همچنین آیات دیگر می دانیم

عقل، آیه اولی الامر، آیه ولایت، وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا، مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّه‏، وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى إِنْ هُوَ إِلاَّ وَحْيٌ يُوحى‏ و... آیات دیگر که در قرآن قابل تردید نیست و بعضی بر عصمت فقط پیامبر و بعضی بر عصمت پیامبر و دیگری هم دلالت دارد که مصداق آنرا پیامبر باید بیان کند

5: نویسنده بیان کرده بود قرآن كريم تنها منبع هدایت است این نشان میدهد نویسنده می خواهد پیامبر را از صحنه خارج کند و این حرف خلاف صریح قرآن است و چون خلاف صریح قرآن است عملی غیر علمی است و این حرف عمر است و حتی خود عمر هم به این حرفش پایند نبود (حسبنا کتاب الله گفت ولی سنت را از پیامبر گرفت)

6: نویسنده براشت کرده است که منظور شیعه از اهل بیت افراد مشخصی است که نخستین آنها علی و سپس به ترتیب فاطمه و حسن و حسین می ‌باشند و لذا سایر اهل بیت پیامبر ص نباید معصوم باشند.

جواب:

الف: زمانی که قرار باشد مصداق را پیامبر تعیین کند، دیگر کسی نمی تواند بگوید باید اینها باشند و آنها نباشند. یا اینکه چرا اینها هستند و آنها نیستند و چنین اعتراضی در حقیقت اعتراض به خود خداست

ب: اهل بیت نبی زنان پیامبر هستند ولی منظور از أَهْلَ الْبَيْتِ اهل بیت النبوه. افراد مشخصی هستند که پیامبر باید مصداق آنها را مشخص کند

7: نویسنده گفته است: مناقشه و بررسی اين تفسير و استدلال به آیة فوق الذکر برای اثبات عصمت ائمه ازجهت دليل و هم از جهت طريقه استدلال مردود است.

ما نشان دادیم که بررسی این آیه هم از جهت طریق و هم از جهت استدلال حتی استدلال عقلی مردود نیست و در نقطه مقابل حرف نویسنده مردود است.

8: نویسنده در ادامه شهارهای خویش می گوید: برای اثبات قضایای بزرگ اعتقادی و امور اساسی و مهم دین باید دلایلی قطعی و صریح از قرآن که به طور قطع بر مفهوم مورد نظر دلالت دارند ارائه داد.

جواب: ما هم برای عصمت پیامبر و ائمه ع از عقل و قرآن ندلایل قطعی و صریح نشان دادیم.

9: نویسنده ادعا کرده بود: شیعه منکران امامت را به شدت مورد اعتراض قرار داده تا جایی که منکر امامت را کافر و از دایرة دین اسلام خارج ساخته‌اند!!

جواب: کافر یعنی کسی که روی حق و حقیقتی را بپوشاند و هر کس چنین کند در حقیقت نسبت به آن موضوع کافر است

اگر پیامبر امیرالمومنین را به امامت منصوب کرده باشد که کرده است و کسانی اعتقاد به این امر نداشته باشند در همین خصوص (یعنی پذیرفتن امامت از سوی پیامبر) کافر هستند و در اینجا منظور خروج از اسلام نیست ولی نویسنده فهمیده یا نفهمیده خود را به تغافل زده و این افراد را از دایره اسلام خارج کرده تا تا بعد بتواند نتیجه بگیرد، به کسانی که از دایره اسلام خارج شدند چگ.نه می شود زن داد و یا ذبیحه آنها را خورد؟ نویسنده می خواهد از این رهگذر شیعه را به تناقض بکشاند و بگوید این آیه متشابه است.

در صورتی که قرآن هر کس را بهمان اندازه کافر می داند که خود او برای خود دائره ای را مشخص کرده است

نویسنده عبارت (من کفر) در آیه ذیل را چگونه معنا می کند؟

تهذيب‏الأحكام 5 16 باب وجوب الحج..... ص: 2 مَنْ لَمْ يَحُجَّ مِنَّا فَقَدْ كَفَرَ

فيهِ آياتٌ بَيِّناتٌ مَقامُ إِبْراهيمَ وَ مَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِناً وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبيلاً وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعالَمينَ (97)

وَ مَنْ كَفَرَ: و هر كه كافر شود به فريضه حج و ترك نمايد، فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ پس بدرستى كه خداى تعالى بى‏نياز است از تمام عالميان.

10: نویسنده سعی دارد آیه تطهیر را ظنی نشان دهد و لذا ادعا کرده است:

از این ‌رو استناد به دلیل ظنی درست نیست

ما ثابت کردیم که این آیه ظنی نیست و برداشت او خصمانه بوده است.

11: نویسنده خواسته است با متشابه جلو دادن این آیه بگوید که شیعه از این آیه متشابه عصمت را در آورده است و عصمت بر اساس این آیه ثابت می شود و شیعه مخالف امامان را کافر و خارج از اسلام می داند

وی موارد زیر را بیان داشته است:

این روایت مستلزم این است که بیش از یک میلیارد مسلمان که بدان معتقد نیستند کافر قلمداد شوند و حکام و فرمانروایانشان تکفیر شوند و خلفای راشدین بدون استثناء کافر قرار داده شوند علاوه بر نسلهای مسلمانی که پس از آنان پی در پی آمده‌اند. چنین اعتقادی مفاسد بی‌شماری را در پی دارد که کمترین آن حرام بودن ازدواج با آنهایی که معتقد به عصمت ائمه نیستند و حرام بودن ذبیحه‌شان، و فتواهایی که خون و اموال مسلمین را مباح می‌دانند و جایز دانستن جنگیدن با مسلمانان و شورش علیه آنها می‌باشد. چنین عقیدة خطرناکی باید دلایل صریح و قاطعی داشته باشد که هیچ گونه شک و احتمالی به هیچ‌وجه بدان راه نیابد وگرنه دین بازیچة هر کسی قرار خواهد گرفت و پایه‌های آن در معرض دستخوش بازیگران قرار می‌گیرند.

جواب:

ما ثابت کردیم:

اولا این آیه متشابه نیست بلکه محکم است

ثانیا شیعه از این آیه محکم و آیات محکم دیکر و حتی از طریق عقل، عصمت پیامبر را ثابت کرده است، چون قرآن دستور داد از خدا (قرآن) و رسول و شخص سومی باید اطاعت مطلق کرد و عقلا نمی توان از غیر معصوم اطاعت مطلق شود

ثالثا: شیعه اگر کسانی را کافر میداند کفر آنها را در همان دایره می داند که آنها کافر شدند و اگر کسی به خدا کافر شود قطعا از دین خارج میشود اگر کسی به پیامبر کافر شود از اسلام خارج میشود ولی اگر کسی بدون علم بلکه با تبلیغات غلط تصور کرد پیامبر کسی را بجانشینی خود معرفی نکرده او تنها به همان کافر است و کفر او بخاطر اشتباه است و چنین کسی از دایره اسلام خارج نمیشوند و این تفاوت دارد با کسی که عمدا و از روی دانش اولی الامر یا ولی را که پیامبر مصداقش را گفته است انکار کرده است.

لذا فقهای شیعه اذن دادند که میتوان شیعه با سنی ازدواج کند و ذبیحه هم دیگر را بخوردند و پشت سر آنها نماز جماعت بخوانند و همین مطلب نشان میدهد برداشت نویسنده بر خلاف صریح اعتقادات شیعه است و لذا مردود است و هیچ فقیه شیعه خون اهل سنت را مباح نمی داند اگر نویسنده مدرکی داشت قطعا نشان میداد.

اما بر خلاف ادعای او این وهابیت است که خون شیعیان را مباح می داند و میگوید اگر یک شیعه را بکشید به بهشت میروید.

و در ضمن ما از ائمه خود تبعیت میکنیم و عین این مطالب را ما از ائمه خود آموخته ایم.

بهر حال دلائل شیعه در مسئله امامت دلایلی قطعی و محکم و ابطال ناپذیر و انکارناپذیر است و هیچ کس نمی‌تواند این دلایل را رد کند

اگر کسی می‌توانست این دلایلی را رد کند در طول 1400 سال قطعاً چنین می‌کردند

اگر امروز شیعه بر پای خود ایستاده است به خاطر آنست که دلائلش قوی و منطقی است و کسی نمی‌تواند دلایلش را رد کند